مناجات الشّاكِرين
بسم الله الرحمن الرحیم
اِلهى اَذْهَلَنى عَنْ اِقامَةِ شُكْرِكَ تَتابُعُ طَوْلِكَ، وَ اَعْجَزَنى عَنْ
اِحْصآءِ ثَنآئِكَ فَيْضُ فَضْلِكَ، وَ شَغَلَنى عَنْ ذِكْرِ مَحامِدِكَ تَرادُفُ
عَوآئِدِكَ، وَ اَعْيانى عَنْ نَشْرِ عَوارِفِكَ تَوالى اَياديكَ وَ هذا مَقامُ مَنِ
اعْتَرَفَ بِسُبُوغِ النَّعْمآءِ، وَ قابَلَها بِالتَّقْصيرِ، وَ شَهِدَ عَلى نَفْسِهِ
بِالْإِهْمالِ وَ التَّضْييعِ، وَ اَنْتَ الرَّؤُفُ الرَّحيمُ الْبَّرُ الْكَريمُ، الَّذى
لايُخَيِّبُ قاصِديهِ، وَ لا يَطْرُدُ عَنْ فِنآئِهِ امِليهِ، بِساحَتِكَ تَحُطُّ رِحالُ
الرَّاجينَ، وَ بِعَرْصَتِكَ تَقِفُ امالُ الْمُسْتَرْفِدينَ، فَلا تُقابِلْ امالَنا
بِالتَّخْييبِ وَ الْأَياسِ، وَ لا تُلْبِسْنا سِرْبالَ الْقُنُوطِ وَ الْإِبْلاسِ، اِلهى
تَصاغَرَ عِنْدَ تَعاظُمِ الائِكَ شُكْرى، وَ تَضآئَلَ فى جَنْبِ اِكْرامِكَ اِيَّاىَ
ثَنآئى وَ نَشْرى، جَلَّلَتْنى نِعَمُكَ مِنْ اَنْوارِ الْأيمانِ حُلَلاً، وَ ضَرَبَتْ
عَلَىَّ لَطآئِفُ بِرّكَ مِنَ الْعِزِّ كِلَلاً، وَ قَلَّدَتْنى مِنَنُكَ قَلائِدَ لا تُحَلُّ،
وَ طَوَّقَتْنى اَطْواقاً لا تُفَلُّ، فَآلائُكَ جَمَّةٌ ضَعُفَ لِسانى عَنْ اِحْصآئِها
وَ نَعْمآؤُكَ كَثيرَةٌ قَصُرَ فَهْمى عَنْ اِدْراكِها فَضْلاً عَنِ اسْتِقْصآئِها،
فَكَيْفَ لى بِتَحْصيلِ الشُّكْرِ، وَ شُكْرى اِيَّاكَ يَفْتَقِرُ اِلى شُكْرٍ، فَكُلَّما
قُلْتُ لَكَ الْحَمْدُ، وَجَبَ عَلَىَّ لِذلِكَ اَنْ اَقُولَ لَكَ الْحَمْدُ، اِلهى فَكَما
غَذَّيْتَنا بِلُطْفِكَ، وَ رَبَّيْتَنا بِصُنْعِكَ، فَتَمِّمْ عَلَيْنا سَوابِغَ النِّعَمِ، وَ ادْفَعْ عَنَّا
مَكارِهَ النِّقَمِ، وَ آتِنا مِنْ حُظُوظِ الدَّارَيْنِ اَرْفَعَها وَ اَجَلَّها، عاجِلاً وَ آجِلاً، وَ لَكَ
الْحَمْدُ عَلى حُسْنِ بَلائِكَ وَ سُبُوغِ نَعْمآئِكَ، حَمْداً يُوافِقُ رِضاكَ، وَ يَمْتَرِى
الْعَظيمَ مِنْ بِرِّكَ وَ نَداكَ، يا عَظيمُ يا كَريمُ، بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ.
***
ترجمه مناجات سپاسگزاران:
به نام خداى بخشاينده مهربان
خدايا! بخشش پى در پى تو انجام دادن سپاسگزاريت را از ياد من برد و ريزش فضل و احسانت مرا از
شمردن ثنا و ستايشت عاجز كرد و پشت سر هم آمدن نيكيهايت مرا از ذكر ستودنيهايت بازداشت و پياپى
رسيدن نعمتهايت مرا از نشر دادن نيكوئيهايت درمانده كرد و اينجا كه من هستم جاى كسى است كه
اعتراف به وفور نعمتهاى تو و در مقابل آنها به كوتاهى كردن خود دارد و به اهمالكارى و تلف كردن
عمر خويش گواهى دهد و تو اى خداى با عطوفت و مهربان و نيكوكار و بزرگوارى كه رو آورندگان بسويت را نوميد
نسازى و آرزومندات را از درگاهت نرانى، اميدواران به آستانه تو بار اميد خود را بيندازند
و آرزوهاى عطاخواهان به ميدان وسيع كرم تو توقف كنند پس اى خدا! تو آرزوهاى ما را
با نوميدى و يأس روبرو مگردان و جامه نااميدى و دل شكستگى بر ما مپوشان خدايا!
در برابر نعمتهاى بزرگت سپاسگزارى من كوچك است و در جنب اكرام و بزرگوارى تو ثنا و
ستايش من خُرد و ناقابل است. نعمتهاى تو زيورهايى از انوار ايمان بر من پوشانده و ريزهكاريهاى
نيكيت خيمههايى از عزت برسرم زده و احسانهايت گردن بندههايى به گردنم انداخته كه باز نشود
و طوقهايى بدان آويخته كه نگسلد، نعمتهاى بسيار تو زبان مرا از شمردنش ناتوان كرده
و بخششهاى فراوانت خِرد و فهم مر از ادراكش كوتاه كرده تا چه رسد به پىبردن به پايانش و با اين
ترتيب من چگونه مىتوانم تو را سپاسگزارى كنم و همان سپاسگزارى من تازه احتياج به سپاسگزارى ديگرى دارد و هرگاه
بگويم ستايش مخصوص تو است براى همين جمله لازم است دوباره بگويم ستايش مخصوص تو است خدايا چنانچه
به لطف خويش ما را خوراك دادى و به پرورش خود پروريدى پس نعمتهاى فراوانت را بر ما كامل كن و ناگواريهاى
سخت و بد را از ما دور كن و عطا كن به ما از بهرههاى دو جهان برتر و بهترش را چه اكنون و چه در آينده
و ستايش تو را است براى آزمايش نيكويت و نعمتهاى فراوانت ستايشى كه برابر خوشنوديت باشد
و احسان و بخشش بزرگ تو را به سوى ما جلب كند اى بزرگ و اى بزرگوار به رحمتت اى مهربانترين مهربانان
!