مناجات الذّاكرين
بسم الله الرحمن الرحیم
اِلهى لَوْ لاَ الْواجِبُ مِنْ قَبُولِ اَمْرِكَ، لَنَزَّهْتُكَ مِنْ ذِكْرى اِيَّاكَ، عَلى
اَنَّ ذِكْرى لَكَ بِقَدْرى لا بِقَدْرِكَ، وَ ما عَسى اَنْ يَبْلُغَ مِقْدارى حَتّى
اُجْعَلَ مَحَلّاً لِتَقْديسِكَ، وَ مِنْ اَعْظَمِ النِّعَمِ عَلَيْنا جَرَيانُ ذِكْرِكَ عَلى
اَ لْسِنَتِنا، وَ اِذْنُكَ لَنا بِدُعآئِكَ وَ تَنْزيهِكَ وَ تَسْبيحِكَ اِلهى فَاَلْهِمْنا
ذِكْرَكَ فِى الْخَلاءِ وَ الْمَلاءِ، وَ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ، وَ الْإِعْلانِ وَ الْإِسْرارِ، وَ فِى
السَّرَّآءِ وَ الضَّرَّآءِ، وَ آنِسْنا بِالذِّكْرِ الْخَفِىِّ وَ اسْتَعْمِلْنا بِالْعَمَلِ الزَّكِىِّ،
وَ السَّعْىِ الْمَرْضِىِّ، وَ جازِنا بِالْميزانِ الْوَفِىِّ اِلهى بِكَ هامَتِ
الْقُلُوبُ الْوالِهَةُ، وَ عَلى مَعْرِفَتِكَ جُمِعَتِ الْعُقُولُ الْمُتَبايِنَةُ، فَلا
تَطْمَئِنُّ الْقُلُوبُ اِلاَّ بِذِكْراكَ، وَ لا تَسْكُنُ النُّفُوسُ اِلاَّ عِنْدَ رُؤْياكَ، اَنْتَ
الْمُسَبَّحُ فى كُلِّ مَكانٍ وَ الْمَعْبُودُ فى كُلِّ زَمانٍ، وَ الْمَوْجُودُ فى كُلِ
اَوانٍ، وَ الْمَدْعُوُّ بِكُلِّ لِسانٍ، وَ الْمُعَظَّمُ فى كُلِّ جَنانٍ، وَ اَسْتَغْفِرُكَ مِنْ كُلِ
لَذَّةٍ بِغَيْرِ ذِكْرِكَ، وَ مِنْ كُلِّ راحَةٍ بِغَيْرِ اُنْسِكَ، وَ مِنْ كُلِّ سُرُورٍ بِغَيْرِ
قُرْبِكَ، وَ مِنْ كُلِّ شُغْلٍ بِغَيْرِ طاعَتِكَ، اِلهى اَنْتَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ، يا
اَيُّهَا الَّذينَ امَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثيراً، وَ سَبِّحُوهُ بُكْرَةً وَ اَصيلاً،
وَ قُلْتَ وَ قَوْلُكَ الْحَقُّ فَاذْكُرُونى اَذْكُرْكُمْ، فَاَمَرْتَنا بِذِكْرِكَ، وَ وَعَدْتَنا
عَلَيْهِ اَنْ تَذْكُرَنا تَشْريفاً لَنا وَ تَفْخيماً وَ اِعْظاماً، وَ ها نَحْنُ ذاكِرُوكَ كَما
اَمَرْتَنا، فَاَنْجِزْ لَنا ما وَعَدْتَنا، يا ذاكِرَ الذَّاكِرينَ، وَ يا اَرْحَمَ الرَّاحِمينَ
***
ترجمه مناجات يادكنندگان حق:
به نام خداى بخشاينده مهربان
خدايا! اگر پذيرفتن فرمانت واجب نبود تو را پاكتر از آن مىدانستم كه من نام تو را به زبان آرم، گذشته
از اينكه ذكرى كه من از تو كنم به اندازه فهم من است نه به مقدار مقام تو و تازه مگر چه اندازه اميد است
قدرم بالا رود كه محل تقديس (و به پاكى ستودن) تو قرار گيرم و از بزرگترين نعمتهاى تو بر ما همان جريان داشتن ذكر تو بر
زبان ما است و همان اجازهاى است كه براى دعا كردن و به پاكى ستودنت به ما دادى. خدايا! پس ذكر
خويش را به ما الهام كن در خلوت و جلوت و شب و روز و آشكار و نهان و در
خوشى و ناخوشى و ما را به ذكر خفى و پنهانت مأنوس كن و به كار پاكيزه و كوشش خداپسند
وادار و پاداش ما را به سنگ تمام بده! خدايا! دلهاى شيدا همه سرگشته
و تشنه توأند و خِرَدهاى متفرق و جدا همه در مورد شناسايى و معرفت تو متفق گشتهاند و از اينرو
دلها جز به ياد تو آرام نگيرند و جانها جز به مشاهده جمالت تسكين نيابند. تويى كه در هر جا
تسبيحت گويند و در هر زمانى پرستش كنند و در هر آن موجود بودهاى و به هر
زبان تو را خوانند و در هر دلى تو را به بزرگى ياد كنند و از تو آمرزش خواهم از هر
لذتى جز لذت تو و از هر آسايشى جز انس با تو و از هر شادمانى بجز
قرب تو و از هر سرگرمى به جز فرمانبرداريت خدايا تو فرمودى و گفتهات حق است: «اى
كسانى كه ايمان آوردهايد! خدا را ياد كنيد ياد كردن بسيار و تسبيح او گوئيد در بامداد و پسين.»
و نيز فرمودى و گفتهات حق است: «مرا ياد كنيد تا من هم شما را ياد كنم.» پستو ما را به ياد كردنت دستور فرمودى و به ما وعده دادى
كه براى شرافت و عزت و عظمت بخشى به ما تو هم ما را ياد كنى و ما هم اكنون مطابق فرمانت تو را
ياد كنيم پس تو هم به وعده خويش وفا كن اى كه از يادكنندگانت ياد كنى و اى مهربانترين مهربانان!